• LOGIN
  • Κανένα προϊόν στο καλάθι σας.

Το παιδαγωγικό εννοιολογικό πλαίσιο

Λαμβάνοντας υπόψη τα μοναδικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου περιβάλλοντος του 21ου αιώνα, ένα θεωρητικά παγιωμένο, εμπειρικό πλαίσιο, η Μουσειακή Πρακτική Συνάφειας Πολυγραμματισμών (ΜΑΜP), προτείνεται για την εκπαίδευση του 21ου αιώνα. Το MAMP βασίζεται σε μια δημιουργική αλληλεπίδραση μεταξύ της θεωρίας του New London Group (1996) για μια παιδαγωγική πολυγραμματισμών και τη θεωρία των χώρων συνάφεια που προτείνει ο Gee (2004). Το ΜAMP πηγάζει από τη θεωρία και την πρακτική της παιδαγωγικής των πολυγραμματισμών όπως αναπτύχθηκε από το New London Group (1996, 2000) και από τους Cope και Kalantzis (2000, 2005, 2006, 2012). Στην παιδαγωγική των πολυγραμματισμών, η μάθηση θεωρείται μια διαδικασία δημιουργίας νοημάτων, κατά τη διάρκεια της οποίας οι μαθητές αναμορφώνονται συνεχώς. Η διαδικασία νοήματος και οποιαδήποτε άλλη σημειωτική δραστηριότητα αντιμετωπίζεται ως «ζήτημα σχεδιασμού» (NLG, 1996, σελ. 73). Με βάση την έννοια του σχεδιασμού, μπορούμε να το θεωρήσουμε, είτε ως ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάστηκε ένα κείμενο, είτε ως προς τη διαδικασία σχεδιασμού (Cloonan, 2007, σελ. 19). Το τελευταίο επιτρέπει στους εκπαιδευτικούς να βελτιώσουν τις εκπαιδευτικές πρακτικές τους και να προσελκύσουν τους μαθητές τους, ειδικά εκείνους που είναι πολιτισμικά και γλωσσικά διαφορετικοί, να κινητοποιηθούν σε διαφορετικά θέματα μέσω της συμμετοχής στην τεχνολογικά υποστηριζόμενη μουσειακή μάθηση. Συνολικά, ο μακροπρόθεσμος στόχος του MAS είναι να καταστήσει τις συμπράξεις του 21ου αιώνα μεταξύ μουσείων και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων πιο αποδοτικές και παραγωγικές και να επιτρέψουν στην εκπαιδευτική κοινότητα και τους μαθητές να μοιραστούν και να μάθουν μέσα από μια πλατφόρμα εμπιστοσύνης που βασίζεται στην τεχνολογικά υποστηριζόμενη μουσειακή μάθηση.

Η θεωρία των πολυγραμματισμών προσφέρει την έννοια του σχεδιασμού για να περιγράψει τους κώδικες και τις συμβάσεις των τρόπων λήψης νοήματος και θεωρεί ότι υπάρχουν έξι αναγνωρισμένοι τρόποι νοήματος που δείχνουν κανονικότητες ή γραμματικές (NLG, 1996: 74). Αυτά τα υπάρχοντα στοιχεία σχεδιασμού μπορούν να είναι γλωσσικά, οπτικά, ακουστικά, χειρονομικά, χωρικά ή πολυτροπικά (NLG, 1996: 73-74, 2000). Οι μαθητές μπορούν να αντλήσουν από τα υπάρχοντα σχέδια για να δημιουργήσουν νόημα για τους δικούς τους σκοπούς. (NLG, 1996: 64) με τη βοήθεια έμπειρων άλλων (εκπαιδευτικών) κατά τη διάρκεια της εμφανούς διδασκαλίας, η οποία στην πραγματικότητα κατασκευάζει το υποστήριγμα της μάθησής τους (Cope and Kalantzis, 2000). Οι ανασχεδιασμένες ή μετασχηματισμένες νοηματοδοτήσεις που παράγονται, μπορούν στη συνέχεια να χρησιμοποιηθούν από άλλους, ως τα υφιστάμενα σχέδια που μπορούν να αξιοποιηθούν (NLG 1996, 2000). Σε ένα παιδαγωγικό πρόγραμμα στηριγμένο στους πολυγραμματισμούς, επικρατούν δύο σημαντικές ιδέες: Η μάθηση μέσω σχεδιασμού και η πολυτροπικότητα (Kalantzis & Cope, 2005, 2006). Η μάθηση μέσω σχεδιασμού ενσωματώνει στο πρόγραμμα σπουδών την ιδέα ότι όλοι οι μαθητές δεν θα φέρουν τις ίδιες εμπειρίες και ενδιαφέροντα από τις εντοπιότητες τους στη μάθηση (Kalantzis & Cope, 2012), καθώς και ότι αναγνωρίζει ότι κάθε μαθητής δεν βρίσκεται ταυτόχρονα στην ίδια σελίδα (Καλαντζής και Cope, 2005). Αυτά τα διαφορετικά πεδία ή ταυτότητες αναγνωρίζονται συλλογικά ως Διαλογική συζήτηση Κόσμων και υποδηλώνουν ότι οι μαθητές αντλούν από δύο, ειδικότερα, να κάνουν νόημα, τον εξωσχολικό και τον σχολικό κόσμο τους (Barton κ.ά., 2000; Anstey & Bull 2006, σελ.34; 2004). Αυτοί οι κόσμοι αλληλεπικαλύπτονται και αλληλοενημερώνονται (Εικ. 2). Μέρος της εξωσχολικής και σχολικής ζωής ή κόσμων των αναγνωστών, είναι η γνώση και η εμπειρία τους ως αναγνώστες.

Η ιδέα της πολυτροπικότητας πραγματεύεται την κίνηση των μαθητών μεταξύ γραπτού, προφορικού, οπτικού, ακουστικού, απτικού, χειρονομικού και χωρικού τρόπου, οι οποίες συνδυάζονται κατά την επικοινωνία για να παράγουν νόημα (Kress & Van Leeuwen 1996). Ο στόχος της διδασκαλίας εγγραματισμού σε σχέση με τη πολυτροπικότητα έγκειται στην απόκτηση των ικανοτήτων και δεξιοτήτων που είναι απαραίτητες για την παραγωγή διαφόρων μορφών κειμένων που συνδέονται με τις τεχνολογίες πληροφοριών και πολυμέσων (Baldry, 2000, σελ.21), που συνήθως συνδυάζουν διαφορετικά σημειωτικά μέσα για τη δημιουργία νοήματος. Το «πολυδιάστατο» υποκείμενο, διαθέτει μια ποικιλία γραμματισμών (π.χ. οπτικός γραμματισμός, τεχνολογικός γραμματισμός κ.λπ.), διαβάζει πολυτροπικά κείμενα με ολοκληρωμένο τρόπο (με προσοχή στη σχέση μεταξύ των διαφορετικών σημειωτικών τρόπων που επιστρατεύονται) και παράγει πολυτροπικά κείμενα που διαχειρίζονται διάφορες πηγές (Kress, 1995).

Οι στόχοι και οι ιδέες της παιδαγωγικής των πολυγραμματισμών, θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν μόνο εάν εφαρμοστεί μια ολιστική προσέγγιση της σχολικής εκπαίδευσης. Για να επεξεργαστεί το τελευταίο, η θεωρία που προτείνεται από τον Gee γνωστούς ως χώροι συνάφειας, έρχεται στο προσκήνιο της συζήτησης για την αναθεώρηση των σχολείων ως μαθησιακών περιβαλλόντων στον 21ο αιώνα. Ο Gee έχει αντιταχθεί στο παραδοσιακό σύστημα εκπαίδευσης που επιμένει και προωθεί κυρίαρχους λόγους και ιεραρχίες, και προτείνει μια εναλλακτική άποψη για τα σχολεία. Για να διεκδικήσει το προηγούμενο, ο Gee βασίζεται στην αντίληψη των κοινοτήτων πρακτικής του Jean Lave και Etienne Wenger (1991), αλλά σε αντίθεση με τον ορισμό τους για το ότι οι ομάδες των ανθρώπων θεωρούν ότι είναι είτε «μέσα» είτε «έξω» από μια κοινότητα, προτείνει να σκεφτόμαστε χώρους όπου οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν. Ένας χώρος συνάφειας είναι ένας τόπος – εικονικός ή φυσικός – όπου λαμβάνει χώρα η άτυπη εκμάθηση. Οι χώροι μπορούν να είναι πραγματικοί απτοί χώροι, όπως μια αίθουσα διδασκαλίας, ή εικονικοί χώροι, όπως ένα online φόρουμ συζητήσεων ή ένα παιχνίδι.

Το θέμα είναι ότι αυτός ο κοινός χώρος υπάρχει για να αλληλεπιδράσουν οι άνθρωποι και να μοιραστούν τις ιδέες τους με βάση κοινά συμφέροντα, προσπάθειες, στόχους ή πρακτικές, ανεξάρτητα από τη φυλή, το φύλο, την ηλικία, την αναπηρία ή την κοινωνική τάξη (Gee, 2004: 67). Ο Gee (2005) ονομάζει αυτά τα είδη των χώρων «σημειωτικοί κοινωνικοί χώροι» (SSS). Η σημεωτική περιλαμβάνει τη μελέτη σημάτων και συμβόλων. Στην περίπτωση του SSS, η σημειωτική αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν στον χώρο, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα νόημα που μπορεί να είναι μοναδικό στο χώρο και στους ανθρώπους που το χρησιμοποιούν. Στη συζήτηση των χαρακτηριστικών του όρου «χώροι συνάφειας», ο Gee αναγνωρίζει πως μέσα στο χώρο συνάφειας οι άνθρωποι δεν διαχωρίζονται μεταξύ αρχαρίων και έμπειρων σε αυτούς τους χώρους συνάφειας, αλλά μάλλον συνυπάρχουν (Gee & Hayes, 2009). Οι χώροι συνάφειας ενθαρρύνουν τους χρήστες να αποκτήσουν τόσο εντατική (εμπειρογνώμονες ή ειδικούς) όσο και εκτεταμένη (ευρεία γνώση που μοιράζονται με όλους) γνώση, ενώ παράλληλα επιτρέπουν τη χρήση κατανεμηνμένων γνώσεων (διαθέσιμων εκτός του χώρου συνάφειας) καθώς και σιωπηρής γνώσης ( γνώσης που αποκτάται με εξάσκηση και δεν εκφράζεται με λόγια) (Gee & Hayes, 2009). Οι εκπαιδευόμενοι ή οι χρήστες αυτών των χώρων συμμετέχουν με διάφορους τρόπους και σε διαφορετικά επίπεδα, όπως περιφερειακά και κεντρικά. Η ηγεσία είναι πορώδης και οι ηγέτες είναι οι πηγές. Διαφορετικοί άνθρωποι οδηγούν σε διαφορετικές μέρες, σε διαφορετικές περιοχές και σε πηγές, συμβουλεύοντας και καθοδηγώντας τους ανθρώπους (Gee and Hayes, 2009).

Ο Gee επισημαίνει ότι τα σχολεία δεν έχουν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα χώρων συνάφειας, δεδομένου ότι οι κατανεμημένες γνώσεις, η δικτύωση και η συνεργασία πέρα ​​από το σχολείο σπάνια συμβαίνουν. Ωστόσο, αυτοί είναι τρόποι με τους οποίους οι μαθητές αλληλεπιδρούν και συμμετέχουν στην καθημερινή τους ζωή και πρέπει να ενταχθούν στο σχολικό σύστημα (Morgan, 2010). Το προτεινόμενο πλαίσιο MAMP προσφέρει ένα παράδειγμα δημιουργικής συνέργειας μεταξύ της έννοιας των χώρων συνάφειας και της παιδαγωγικής των πολυγραμματισμών για την παροχή μιας διδακτικής και μαθησιακής προσέγγισης που θα μπορούσε να εφαρμοστεί στους στόχους και τις πρακτικές ενός σχολικού πλαισίου μάθησης 21ου αιώνα.

Έργο MAS

Οι σελίδες αυτές υλοποιούνται στο πλαίσιο μιας χρηματοδοτούμενης έρευνας που επιχορηγείται από το Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας (ΙδΕΚ) στην Κύπρο, και ανήκει στα πρόγραμματα “RESTART 2016 – 2020” και ειδικότερα στο πρόγραμμα DIDAKTOR. Το έργο (POST-DOC / 0916/0248) με τίτλο “Μουσειακά Περιβάλλοντα Συνάφειας (MAS): Επαναπροσδιορίζοντας τις συμπράξεις μουσείων-σχολείων για τον 21ο αιώνα μέσω της οπτικής των πολυγραμματισμών” θα διεξαχθεί από τον Νοέμβριο του 2018 έως τον Οκτώβριο του 2020.

ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ. ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER MAS

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

top
© 2019 - MAS project
X