• LOGIN
  • Κανένα προϊόν στο καλάθι σας.

Το παιδαγωγικό εννοιολογικό πλαίσιο

Λαμβάνοντας υπόψη τα μοναδικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου περιβάλλοντος του 21ου αιώνα, ένα θεωρητικά παγιωμένο, εμπειρικό πλαίσιο, επονομαζόμενο “Πρακτικές Συνάφειας Μουσειακών Πολυγραμματισμών” (ΜΠΣΠ), προτείνεται για την εκπαίδευση του 21ου αιώνα.

Το πλαίσιο, βασίζεται σε μια δημιουργική αλληλεπίδραση μεταξύ της θεωρίας του New London Group (1996) για μια παιδαγωγική πολυγραμματισμών, τη θεωρία των χώρων συνάφειας που προτάθηκε από τον Gee (2004) και τη θεωρία ροής από τον Csikszentmihalyi (1988), που προσαρμόστηκε από τους Kiili et al. (2014), για εκπαιδευτικά παιχνίδια. Το Σχήμα 1 απεικονίζει το πλαίσιο και τις διάφορες αλληλεπιδρώντες συνέργειες που το διέπουν.

The Multiliteracies Dynamic Affinity Flow (MDAF) framework of practice, Savva 2019

 

Σχήμα 1: Πλαίσιο “Πρακτικές Συνάφειας Μουσειακών Πολυγραμματισμών”  (MMAF) (Savva, 2019)

 

Παιδαγωγική πολυγραμματισμών

Το πλαίσιο που προτείνεται, εδράζεται στη θεωρία και την πρακτική της παιδαγωγικής των πολυγραμματισμών, όπως αναπτύχθηκε από το New London Group (1996, 2000) και τους Cope και Kalantzis (2000, 2005, 2006, 2012). Στην παιδαγωγική των πολυγραμματισμών, η μάθηση θεωρείται μια διαδικασία δημιουργίας νοημάτων, κατά την οποία οι μαθητές διαμορφώνουν συνεχώς τους εαυτούς τους. Η έννοια της δημιουργίας και οποιαδήποτε άλλη σημειωτική δραστηριότητα αντιμετωπίζονται ως «θέμα σχεδιασμού» (NLG, 1996, 73).

Η θεωρία των πολυγραμματισμών προσφέρει την έννοια του σχεδιασμού για την περιγραφή των κωδικών και των συμβάσεων των τρόπων δημιουργίας νοήματος και υποστηρίζει ότι υπάρχουν έξι προσδιορισμένοι τρόποι νοήματος που δείχνουν κανονικότητες ή γραμματικές (NLG, 1996, 74). Αυτά τα υπάρχοντα στοιχεία σχεδίασης μπορούν να είναι γλωσσικά, οπτικά, ακουστικά, χειρονομίες, χωρικά ή πολυτροπικά σχέδια (NLG, 1996, 73–74, 2000).

Βασιζόμενοι στην έννοια του σχεδιασμού, μπορούμε να το πούμε είτε ως ο τρόπος με τον οποίο έχει σχεδιαστεί ένα κείμενο, είτε ως η διαδικασία που εμπλέκεται στο σχεδιασμό (Cloonan, 2007, 19). Το τελευταίο επιτρέπει στους εκπαιδευτικούς να βελτιώσουν τις εκπαιδευτικές τους πρακτικές και να κάνουν τους μαθητές τους, ειδικά εκείνους που είναι πολιτισμικά και γλωσσικά διαφορετικοί, να παρακινούνται σε διαφορετικά θέματα μέσω της εμπλοκής στην τεχνολογικά υποστηριζόμενη μάθηση μέσω του περιβάλλοντος των μουσείων.

Ο μακροπρόθεσμος στόχος του έργου MAS είναι να καταστήσει τις συνεργασίες του 21ου αιώνα μεταξύ μουσείων και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, πιο αποτελεσματικές και παραγωγικές και να επιτρέψει στην εκπαιδευτική κοινότητα και τους μαθητές να μοιραστούν και να μάθουν μέσω μιας αξιόπιστης πλατφόρμας μουσειακής μάθησης με βελτιωμένη τεχνολογία.

 

Χώροι συνάφειας

Οι στόχοι και οι ιδέες της παιδαγωγικής των πολυγραμματισμών θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν, μόνο εάν εφαρμόζεται μια ολιστική προσέγγιση στη σχολική εκπαίδευση. Για να επεξεργαστεί το τελευταίο, η θεωρία που πρότεινε ο Gee, γνωστή ως χώροι συνάφειας, μπαίνει στο προσκήνιο της συζήτησης για την εκ νέου κατανόηση των σχολείων ως μαθησιακών περιβαλλόντων στον 21ο αιώνα.

Ο Gee αντιτάχθηκε στο παραδοσιακό σχολικό σύστημα που επιμένει και προωθεί κυρίαρχους λόγους και ιεραρχίες και προτείνει μια εναλλακτική άποψη για τα σχολεία. Για να διεκδικήσει το προηγούμενο, ο Gee βασίζεται στην έννοια των κοινοτήτων πρακτικής των Jean Lave και Etienne Wenger (1991), αλλά σε αντίθεση με τον ορισμό της σκέψης για τις ομάδες ανθρώπων ως είτε «μέσα» είτε «έξω» από μια κοινότητα, προτείνει να σκεφτόμαστε χώρους όπου οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν.

Ένας χώρος συνάφειας είναι ένας τόπος – εικονικός ή φυσικός – όπου πραγματοποιείται άτυπη μάθηση. Οι χώροι μπορούν να είναι πραγματικοί απλοί χώροι, όπως μια τάξη ή εικονικοί χώροι, όπως ένα διαδικτυακό φόρουμ συζήτησης ή παιχνίδι. Το θέμα είναι ότι αυτός ο κοινός χώρος υπάρχει για τους ανθρώπους να αλληλεπιδρούν και να μοιράζονται τις ιδέες τους με βάση κοινά ενδιαφέροντα, προσπάθειες, στόχους ή πρακτικές, άσχετα με τη φυλή, το φύλο, την ηλικία, την αναπηρία ή την κοινωνική τάξη (Gee, 2004, 67). Ο Gee (2005) αποκαλεί τέτοιου είδους χώρους «σημειωτικούς κοινωνικούς χώρους» (SSS). Το σημειωτικό περιλαμβάνει τη μελέτη σημείων και συμβόλων.

Το πλαίσιο που προτείνεται στο έργο MAS, προσφέρει ένα παράδειγμα δημιουργικής συνέργειας μεταξύ της έννοιας των χώρων συνάφειας. με την παιδαγωγική των πολυγραμματισμών για την παροχή μιας προσέγγισης διδασκαλίας και μάθησης που θα μπορούσε να εφαρμοστεί στους στόχους και τις πρακτικές ενός μαθησιακού πλαισίου του 21ου αιώνα.

 

Θεωρία ροής

Μια συγκεκριμένη παρουσίαση του τρόπου σχεδιασμού αποτελεσματικών χώρων συνάφειας, προκύπτει από την εξέταση της θεωρίας ροής σε σχέση με τα εμβυθιζόμενα εικονικά περιβάλλοντα μάθησης. Οι Kiili et al. (2014) ανέπτυξαν το πλαίσιο ροής για εκπαιδευτικά παιχνίδια, τα οποία έχουν προσαρμοστεί στο πλαίσιο του έργου MAS.

Τα στοιχεία ροής μπορούν να χωριστούν σε δύο ομάδες: πρόγονοι ροής (τα χρωματιστά αστέρια – στοιχεία στο Σχήμα 1) και την κατάσταση ροής.

Οι πρόγονοι της ροής (σαφείς στόχοι, πρόκληση, ανατροφοδότηση, αίσθηση ελέγχου, δυνατότητα αναπαραγωγής), είναι παράγοντες που συμβάλλουν στην κατάσταση ροής και επομένως είναι σημαντικό να λάμβάνονται υπόψη κατά το σχεδιασμό ενός εικονικού περιβάλλοντος μάθησης.

Οι διαστάσεις της κατάστασης ροής (συγκέντρωση, εγγενείς ανταμοιβές, απώλεια αυτοσυνείδησης, παραμόρφωση του χρόνου), είναι πιο αφηρημένες και περιγράφουν κυρίως τα συναισθήματα της εμπειρίας ροής.

Τα λευκά στοιχεία που περιβάλλουν το αστέρι (πλαίσιο, αναπαράσταση περιεχομένου, μαθησιακοί στόχοι, χαρακτηριστικά μαθητευόμενου, παιδαγωγική), αντικατοπτρίζουν σημαντικούς παράγοντες που επηρεάζουν το σχεδιασμό της μαθησιακής εμπειρίας και εικονικά μαθησιακά αντικείμενα.

Οι Kiili et al. (2014) προτείνουν πέντε πρίσματα οπτικής του εγκεφάλου/ανθρώπινου μυαλού: (1) Το πρίσμα των αισθήσεων, (2) το πρίσμα επεξεργασίας, (3) το πρίσμα ολοκλήρωσης, (4) το σχετικό πρίσμα, και (5) το πρίσμα μεταφοράς. Αυτά τα πρίσματα του εγκεφάλου / ανθρώπινου μυαλού βασίζονται σε αρχές της θεωρίας του γνωστικού φορτίου (Kirschner, 2002), της θεωρίας εκμάθησης πολυμέσων (Mayer, 2004) και του κονστρουκτιβισμού (Jonassen & Land, 2002) και συσχετίζονται με τις διαδικασίες γνώσης που περιγράφονται παραπάνω στο Learning by Design Model από τους Cope και Kalantzis.

Μέσα στο πλαίσιο του έργου MAS, τα πέντε σύνολα πρισμάτων του εγκεφάλου που προτείνουν οι Kiili et al. (2014), παρέχουν μέσα για να λαμβάνονται υπόψη τα στοιχεία των εμβυθιζόμενων εικονικών περιβάλλοντων μάθησης με συστηματικό τρόπο, από τις προοπτικές μάθησης και αλληλεπίδρασης και συνδέοντας τις διαστάσεις ροής με τις μαθησιακές διαδικασίες.

Οι προαναφερθέντες ψυχολογικοί παράγοντες των προκλήσεων, των δεξιοτήτων, της εμπλοκής και της εμβύθισης, θεωρούνται καίρια χαρακτηριστικά σημαντικών και βαθιών μαθησιακών εμπειριών (Faiola et al. 2013), και το πλαίσιο στο έργο MAS τις αξιοποιεί με πρακτικό τρόπο.

© 2020 - MAS project
X